:: Historia rasy :: Wzorzec :: Nasze suki :: Szczeniaki :: Galeria :: Zdrowie
:: Home :: Goldeny  
Historia rasy
Historia berneńczyków sięga czasów Cesarstwa Rzymskiego. Ok. 2000 lat temu, w wyniku inwazji, Rzymianie zajęli kraj Helwetów (dzisiejszą Szwajcarię). Od wtedy "duże, czarne psy pasterskie" były wykorzystywane do ciągnięcia wozów z zaopatrzeniem w rzymskich wyprawach wojennych. Służyły legionom również do pilnowania zapasów i stad bydła.Przodków berneńczyka należałoby szukać wśród azjatyckich molosów (prawdopodobnie przodków Doga Tybetańskiego) używanych do walk. Krzyżowano je z miejscowymi psami pasterskimi, co wpłynęło na złagodzenie ich charakteru, a obfitsza sierść zwiększyła odporność na warunki pogodowe w Alpach.Od XVI wieku informacje o berneńczykach pojawiają się już regularnie. Wraz z rozwojem rolnictwa chłopi z górskich regionów otrzymywali od szlachty duże stada bydła, potrzebowali więc psów pasterskich. Z posiadanych "kundelków" górale wyhodowali naprawdę dobre, czarno-białe, psy stróżująco - zaganiające.
Jednak z punktu widzenia kynologii rasa powstała na przełomie XIX i XX wieku, kiedy to podróżny handlarz win, Franz Shentrleib za namową proboszcza z Berna kupił trochę czarno - biało - brązowych psów chłopskich (o podobnym wyglądzie) z osady Dürrbäch (stąd pierworodna nazwa rasy: "Dürrbächer").Dalszą jej popularyzacją zajął się jeden z pierwszych członków "Kennel Clubu" (Szwajcarskiego Stowarzyszenia Kynologicznego) Albert Heim. Jego też uważa się za "ojca rasy". Zaproponował on także nadanie rasie bardziej przystępnej nazwy: bouvier bernois (Berneński Pies Pasterski). Pod taką nazwą w 1907 r. na wystawie w Lucernie wystąpiło ponad 100 psów. Z tej liczby ok.2/3 psów nadawało się do dalszej hodowli.Od tego czasu liczba berneńczyków w Szwajcarii znacznie wzrosła. Jako psy bardzo pracowite, były powszechnie wykorzystywane w odległych dolinach alpejskich do pilnowania stad owiec, zagród i domów oraz do ciągnięcia wózków z mlekiem.Jednak jeszcze długo Berneński Pies Pasterski pozostawał w cieniu swego kuzyna Bernardyna. Ludzie woleli wtedy ogromne i bardzo potężne psy, a w tym pojedynku "na wagę" nasz berneńczyk nie miał żadnych szans. Tyle tylko, że potężny oraz agresywniejszy Bernardyn nie mógł zostać domową przytulanką. Wtedy na arenę wkroczył Berneńczyk, wyglądający jak pluszowa przytulanka. A że w dodatku uchodził za psa nie mogącego nikomu zrobić krzywdy - stał się więc IDEALNYM psem domowym!
Jest imponującym, potężnym psem o charakterystycznym umaszczeniu czysto czarno - brązowo - białym. Obecnie zalicza się do popularnych ras, nie tylko ze względu na urodę, lecz przede wszystkim z powodu swego charakteru. Jest czujny, ale nie agresywny. Przywiązany do ludzi, pojętny. Młody pies jest pełen niepohamowanego temperamentu. Wymaga więc postępowania konsekwentnego, ale pełnego zrozumienia. Tylko w wyjątkowych przypadkach berneńczyk staje się kłusownikiem. Potrzebuje bliskiego kontaktu z rodziną. Berneńskie Psy Pasterskie nadają się do szkolenia na psa towarzyszącego, obronnego, tropowca i ratownika. W ciepłym kimacie nie czuje się dobrze.Berneńczyk to pies potężny, ale przy tym zwinny i energiczny. Ma piękną błyszczącą, miękką i falistą czarną sierść z kasztanowym znaczeniem.
Jest to łagodny, wesoły towarzyski pies, lubiący dzieci. Jest inteligentny, a zatem łatwy w szkoleniu oraz obdarzony wrodzoną czujnością. W 1911 r. pierwszego psa tej rasy zarejestrowano w Niemczech, a już potrzech latach w Monachium pokazano ich 20. Po uznaniu przez AKC (American Kennel Club) berneński pies pasterski stał się popularny w USA. W latach 70. XX w. zainteresowała się nim Kanada, jest także znany we Francji.